ภูเก็ต เดิมใช้ชื่อเรียกว่า " ภูเก็จ " ซึ่งแปลว่า " เกาะแก้ว " ตามหลักฐานที่ปรากฎ ภูเก็ตเป็นเมืองที่มีประวัติ นานนับพันปี เป็นที่รู้จักของพวกนักเดินเรือในสมัยนั้น ที่ใช้เส้นทางเดินทางจากจีนสู่อินเดีย โดยผ่านแหลมมาลายู ซึ่งมีหลักฐานแสดงในแผนที่นักเดินเรือชาวปโตเลมี ซึ่งได้กล่าวถึงการเดินทางจาก แหลมสุวรรณภูมิ ลงมาสู่แหลมมาลายู และต้องผ่านแหลมจังซีลอน ซึ่งคือภูเก็ตในปัจจุบัน
ภูเก็ตเป็นเมืองที่เติบโตมาจากแร่ดีบุก และแร่ดีบุกเป็นที่ต้องการของคนทั่วโลก จึงทำให้มีผู้คน ต่างหลั่งไหลเข้ามาทำเหมืองแร่ดีบุกจำนวนมาก โดยเฉพาะชาวจีนฮกเกี้ยน ทั้งจากใกล้เคียง อาทิ สิงคโปร์ ปีนัง หรือโดยตรงจากจีน ซึ่งได้เข้ามาตั้งหลักแหล่งในภูเก็ต และได้มีการผสมผสานวัฒนธรรมเข้ากับท้องถิ่นนั้น ๆ ทำให้ภูเก็ตมีเอกลักษณ์เป็นของตนเอง อาทิ สถาปัตยกรรมซิโนโปรตุกีส อาหารพื้นบ้าน การแต่งกาย และประเพณีวัฒนธรรมต่าง ๆ ได้สืบทอดกันมาถึงปัจจุบัน |
Formerly known as " Phu-kej " - Muang kaew as discovered in the historical archives in B.I. 1568 ( 1025) Phuket has been recognized for over 1000 years by oversea merchants as a stopover on the ship route between China and India through Malay Peninsular. One of the oldest historical archives that recognized this city is the sailing map of Ptolemy who recorded their journey from Suvanabhum cape down to Malay cape through " Junk Ceylon " cape which was believed as Phuket Island today.
Phuket City was developed from a tin mining area. As tin has been demanded by global market, people were flooding into this city for mining industry, especially the Hokkian group either from Singapore, Penang or China. This group settled down at this city, introducing their culture, resulting in cultural distinctiveness in Phuket. Among others are Sino-Portuguese architecture, local cuisines, costumes, cutoms, and traditions, treasured and cherished by manhy generations until today. |
